HET VERHAAL ACHTER ••••

Misschien is het je opgevallen: mijn logo is veranderd. De vier rondjes zijn gebleven, maar de afbeeldingen erin hebben plaatsgemaakt voor vier stippen. Alleen mijn oog knipoogt nog altijd. Achter die oude icoontjes zit een verhaaltje. Over mijn werk, mijn jeugd, de krant van mijn vader en een bijzondere stad.

De vier icoontjes waren ooit de knoppen waarmee je door mijn website navigeerde. Elke knop gaf toegang tot een andere pagina op mijn site.

Oogjes dicht en snaveltjes toe

Het oog is mijn eigen oog. De knipoog komt een beetje van Meneer de Uil uit De Fabeltjeskrant. Als kind zat ik daar echt op te wachten: die mocht ik niet missen voordat ik ging slapen. Er zat iets geruststellends in, zo’n vertrouwd einde van de dag. Dat momentje is me altijd bijgebleven en heeft een plekje in mijn logo gekregen.

Maar er is nog iets uit De Fabeltjeskrant dat ik heb meegenomen. Waar ik vroeger vooral een bos zag met leuke dieren die van alles beleefden, ontdekte ik later de laag voor volwassenen die de makers erin hadden verstopt. Dat vind ik nog steeds het mooie eraan: je kunt er op verschillende manieren naar kijken. In mijn eigen werk verstop ik ook graag meerdere lagen. Achter een tekening kan nog een hele wereld schuilgaan.

Dat doe ik in mijn illustraties voor de kranten, maar ook in mijn kinderboeken. Wie vluchtig kijkt, ziet misschien alleen het algemene plaatje, terwijl een specialist ineens iets uit zijn of haar vakgebied herkent. Je hoeft wat mij betreft niet alles te ontdekken om plezier aan een tekening te beleven. Maar wie nog eens kijkt, vindt misschien iets extra’s.

Een propje NRC

Het tweede icoontje was een propje NRC waarop het woord ‘Kunst’ te lezen was. Deze knop leidde eerst naar een pagina met updates, interviews en krantenartikelen over mijn werk. Dat ik later zelf voor de krant zou gaan illustreren, wist ik toen nog niet. Uiteindelijk werd het propje de knop naar mijn illustratiewerk.

Ik had niet zomaar een krant gekozen. Mijn vader las het NRC Handelsblad, dus die kon ik makkelijk uit de papierbak vissen. Tegelijkertijd had NRC voor mij altijd iets prestigieus. Ooit door een NRC-journalist geïnterviewd worden stond hoog op mijn wenslijst. De wens is uitgekomen, het interview kun je hieronder lezen.

Een rondje dat bleef veranderen

Alleen het derde icoontje veranderde door de jaren heen regelmatig. Deze knop verwees naar mijn tekeningen en schilderijen. Iedere keer als ik nieuw werk op mijn website zette, paste ik ook het icoontje aan: het nieuwste werk kreeg een plekje in het rondje. Dat deed ik destijds ook op mijn facturen. Daar was het verkochte werk steeds het derde icoontje in het logo.

Maar toen ik visitekaartjes ging maken, moest ik kiezen. Welk werk moest daarop komen? Uit al die verschillende versies koos ik uiteindelijk een zelfportret dat ik op de academie had gemaakt.

Dat steeds opnieuw aanpassen van het logo kostte behoorlijk wat tijd. Daarom liet ik het zelfportret van mijn visitekaartje uiteindelijk ook op de website staan. Het rondje dat altijd veranderde, had een vast gezicht gekregen.

Een stukje New York

Het laatste icoontje liet een stukje van een kaart zien: de Upper West Side in New York, langs de rand van Central Park. Het groene vlak aan de rechterkant is het park.

Tijdens vakanties en reizen hield ik altijd reisdagboekjes bij. Daarin schreef ik over wat ik meemaakte en maakte ik schetsen van bijzonderheden die ik onderweg tegenkwam. Die boekjes wilde ik ook een plek op mijn website geven. Het kaartje dat naar de reisdagboeken verwees, kwam uit mijn reisdagboek van Amerika.

Ik koos bewust voor het kaartje van New York. Met al die prachtige musea en het werk van kunstenaars tegen wie ik opkeek en die mij inspireerden. New York was voor mij een voorbeeldstad. Ik had ook de ambitie om er met mijn eigen werk door te breken. Dat doel is nog niet behaald.

Achteraf vind ik het kaartje ook mooi passen bij het werk dat ik nu maak. Met tekeningen en infographics probeer ik soms heel ingewikkelde onderwerpen helderder en begrijpelijker te maken. De manier waarop het complexe metrostelsel van New York op deze kaart is samengebracht, vind ik daar een prachtig voorbeeld van. Al die lijnen en verbindingen vormen samen een begrijpelijk geheel, dat er ook nog eens uitziet als een modern schilderij.

Steve Jobs zei het mooi in zijn toespraak op Stanford in 2005. Het kan dan ook geen toeval zijn dat deze quote ingelijst in mijn atelier hangt:

“You can’t connect the dots looking forward. You can only connect them looking backwards.”

— Steve Jobs

Soms zie je pas achteraf hoe de dingen met elkaar samenhangen. Toen ik het kaartje koos, dacht ik aan mijn reisdagboeken en mijn dromen over New York. De verbinding met mijn huidige werk zie en maak ik pas nu. Zo krijgt dat oude icoontje er met terugwerkende kracht nog een betekenis bij.

Van vier plaatjes naar vier stippen

Waarom dan toch iets veranderen? Ik was niet per se op zoek naar een moderner of strakker logo. Wat ik wel wilde was vooral een verbinding met mijn tekeningen duidelijker maken.

Als ik mezelf in een tekening verstop, ben ik namelijk altijd het figuurtje met vier stippen op zijn trui of shirt. Die vier stippen horen dus bij mij. Door ze ook in mijn logo te gebruiken, wordt die link hopelijk nog wat zichtbaarder.

De oude afbeeldingen vertegenwoordigden mijn werk nu niet echt meer. Ze hadden allemaal hun eigen geschiedenis, die ik nu hier heb opgeschreven, maar hun functie was verdwenen. Daarom hebben de plaatjes plaatsgemaakt voor vier stippen.

Alleen van het oog kon ik geen afscheid nemen. Misschien zijn er, net als vroeger bij De Fabeltjeskrant, wel kinderen die ’s avonds eerst nog even het oog willen zien knipogen voordat ze rustig kunnen slapen.